>آدم هاي بزرگ در باره ايده ها سخن مي گويند

>آدم هاي متوسط در باره چيزها سخن مي گويند

>آدم هاي كوچك پشت سر ديگران سخن مي گويند 

>آدم هاي بزرگ درد ديگران را دارند

>آدم هاي متوسط درد خودشان را دارند

>آدم هاي كوچك بي دردند 

>آدم هاي بزرگ عظمت ديگران را مي بينند

>آدم هاي متوسط به دنبال عظمت خود هستند

>آدم هاي كوچك عظمت خود را در تحقير ديگران مي بينند 

>آدم هاي بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند

>آدم هاي متوسط به دنبال كسب دانش هستند

>آدم هاي كوچك به دنبال كسب سواد هستند 

>آدم هاي بزرگ به دنبال طرح پرسش هاي بي پاسخ هستند

>آدم هاي متوسط پرسش هائي مي پرسند كه پاسخ دارد

>آدم هاي كوچك مي پندارند پاسخ همه پرسش ها را مي دانند 

>آدم هاي بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

>آدم هاي متوسط به دنبال حل مسئله هستند

>آدم هاي كوچك مسئله ندارند 

>آدم هاي بزرگ سكوت را براي سخن گفتن برمي گزينند

>آدم هاي متوسط گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجيح مي دهند

>آدم هاي كوچك با سخن گفتن بسيار، فرصت سكوت را از خود مي گيرند

 متنی براساس گلستان سعدی      

در باب هنر بی بدیل برخی دانش آموزان سخت کوش  یعنی ........تقلب

این سماور جوش است

پس چرا می گفتی

دیگر آن خاموش است؟

باز لبخند بزن

قوری قلبت را زودتر بند بزن

توی آن

مهربانی دم کن

بعد بگذار که آرام آرام

چای تو دم بکشد

شعله اش را کم کن

دست هایت: سینی نقره نور

اشک هایم: استکان های بلور

کاش، استکان های مرا

توی سینی خودت می چیدی

کاشکی اشک مرا می دیدی

خنده هایت قند است

چای هم آماده است

« چای با طعم خدا »

بوی آن پیچیده

از دلت تا همه جا

پاشو مهمان عزیز!

توی فنجان دلم

چایی داغ بریز...

بخشی از کتاب چای با طعم خدا - عرفان نظر آهاری

دلم از معجزه هایش می لرزد ...

از گابریل گارسیا مارکز می پرسند :

وقتی همه با من هم عقیده می شوند

تازه احساس می کنم که اشتباه کرده ام

(اسکار وایلد)

گاهي آدم دوست دارد براي رويايش بجنگد،

 اصلا" مگر مي شود رويا را دست‌كم گرفت؟...

مردی میانسال می گذشت. جسمی بی رمق و چهره ای غمگین داشت آهی کشید و گفت عشق میراثی است از اولین انسان که استحکام و توانایی را ضعیف ساخته است.

جوانی تنومند و ورزیده می گذشت. با صدایی آهنگین، پاسخ داد عشق، ثباتی است که به بودن افزوده گردیده تا اکنونم را به نسلهای گذشته و آینده پیوند دهد.

زنی با نگاهی دلتنگ می گذشت. آهی کشید و گفت عشق زهری مرگ آور است که دم جمع زنندگان عبوس است که در جهنم به خود می پیچند و از آسمان، توام با چرخش، چون ژاله جاری است. فقط به این خاطر که روح های تشنه را در آغوش بگیرد و سپس آنان لحظه ای می نوشند، یک سال هوشیارند، و تا ابد می میرند.

دخترکی که گونه ای چون گل سرخ داشت، می گذشت، لبخندی زد و گفت عشق چشمه ای است که روح عروسان را چنان آبیاری می کند تا به روحی عظیم بدل شوند و آنان را با نیایش تا سرحد ستارگان شب بالا می برد تا قبل از طلوع خورشید ترانه ای از ستایش و پرستش سر دهند.

مردی می گذشت ، لباسی تیره رنگ به تن داشت با محاسنی بلند ابرو در هم کشید و گفت عشق جهانی است که مانع از دید است در عنفوان جوانی آغاز می شود و با پایانش پایان می یابد مردی خوش منظر با چهره ای گشاده عبور می کرد با خوشحالی گفت عشق دانش علوی است که چشمانمان را باز می کند تا چیزها را همانطور که خداوند می بیند ببینیم.

مرد نابینایی می گذشت که با عصایش به زمین ضربه می زد گریه سر داد و گفت عشق مِهی غلیظ است که روح را از هر جهت احاطه کرده است و حدود وجود را مستور نموده است و فقط اجازه دارد شبح تمایلاتش را که در صخره هاسرگردان است ببیند و نسبت به صدای پژواک فریادش در دره ها ناشنوا است.

جوانی با گیتار می گذشت و می خواند عشق اشعه ای جادویی از نوری است که از روی انسانهای حساس می درخشد و اطرافشان را آذین می بندد تو جهان را چون کاروانی می بینی که از میان علفزار سبز گذر می کند عشق رؤیایی دوست داشتنی است که بین بیداری و بیداری برپا است.

پیرمردی می گذشت پشتش خم شده بود و پاهایش را همانند تکه ای پارچه به دنبال می کشید، با صدایی لرزان گفت عشق آرامش جسم است در خاموش گور و آسایش روح است در عمق ابدیت.

کودکی پنج ساله می گذشت لبخندم را پاسخ داد و گفت عشق یعنی پدرم یعنی مادرم فقط پدر و مادرم هستند که عشق را می شناسند روز به پایان رسید کسانی که از معبد عبور می کردند هر یک به زبان خویش تعبیری از عشق داشتند که آمالشان را آشکار می ساخت و بیانگر یکی از رموز زندگی بود.

عصر هنگام که عبور رهگذران خاموش شد صدایی از درون معبد به گوشم رسید .
عشق دو تصنیف دارد: نیمی صبر و نیمی تندخویی
نیمی از عشق آتش است در آن هنگام وارد معبد شدم با صداقت و در سکوت زانو زدم و به عبادت پرداختم خداوندا مرا طعام شعله ها گردان بار الهی مرا در آتش مقدس بسوزان.

جبران خلیل جبران

اگر کسی کاری را که برایش انجام می دهید وظیفه تان می داند نه لطفتان، 

باید به آن کار خاتمه دهید...

خداحافظ رمضان مهربان.....

خداحافظ رمضان خوبی ها .....

قلب من از

                خستگی

                      خوابش گرفت................

خدایا دلم برایت تنگ شده است

به قلبم بیا و بگذار تا نورانیتت را لمس كنم

خدایا مرا با خود ببر

بگذار از این دنیا و آدم هایش دور شوم؛

بگذار ببینمت؛ بشنومت؛ ببویمت...

خدایا مرا با خود به ملكوت اعلا ببر

خسته شدم از گرفتاری در بند علایق بی حاصل

خدایا من می خواهم دلم فقط مال تو باشد

می خواهم هرچه را كه دوست دارم فقط برای رضای تو باشد؛ نه غیر تو!

اللهم ادركنی...

www.tajrobeino.blogfa.com

یادمان باشد که زمان ما محدود است ....

پس زمانمان را با زندگی کردن در زندگی دیگران هدر ندهیم!

گوته